20/12/2009 - Seviyordum Sizi

SEVİYORDUM SİZİ

Seviyordum sizi ve bu aşk belki

İçimde sönmedi bütünüyle.

Fakat üzmesin sizi artık bu sevgi

İstemem üzülmenizi hiçbir şeyle.

Sessizce, umutsuzca seviyordum sizi.

Bazen çekingenlik, bazen kıskançlıkla üzgün.

Bu öyle içten, öyle candan bir sevgiydi ki

Dilerim bir başkasınca da böyle sevilin.

Aleksandr Sergeyeviç PUŞKİN 

15/12/2009 - Ramiz Dayı

Köpek gibi sadık kalırsan

Köpek gibi aç kalırsın

Dayın

1/12/2009 - VARLIK ARALIK 2009

VARLIK ARALIK 09

Çağdaş Çetinkaya, Çocukların Geleceği

29/11/2009 - KRİMİNAL RASYONALİST ÇO(CU)KLUKLAR

         YASAKMEYVE DİYETİ

kriminal rasyonalizm’in ana kartı Luis De Mirenda’ya,

kurban bayramının anısına...

bu gece ölüyordum kıyıya vuran bir vitrinin kurşunlara aşık yüreğinde

yüzümde çorbasız günlerden kalma iki rekatlık bir suikast tasarlanmıştı

kapatıyor olmalıyım TV filmleriyle dans eden mülkiyetçi yelpazeleri

oysa sadece kendilerine katlanıyorlar, onları üzen bu ideolojik algıydı 

kurşunlarını döktüren yavuz ölüme alışmam için oyuncak çıktı belki de

hemen portresini çizecektim yoksa ellerime alıntıların faturasını kesen

elim dedikleri sınırdan geçen PKK’lilere sallanan bir garp kurnazlığı

kurnazlıksa geliştirme süreci Gazze Şeridi’ne su vermeyen İsrail’in

bir de facto devleti gibi çiçeklerimi kopararak yaşıyorum uzun süredir

çünkü çiçeklerim parfüm olmak istemediler sakal bırakan gökyüzüne

tertipli oltaların terörle mücadele ve elim sende oynadığı şu günlerde

ne Paris ne Napoli’ye benziyor inançsız tramvaylarıyla meşhur İzmir

hırsızların düşürdüğü yasak meyvelerin diyetiyle güzelleşiyor yalnızlığım

üşüten yataklar pijamalarına yama arıyorlar tehlikeli nesne araçlarında

şantajcı albatrosların da şarjı dolmuş, artık görüntüleriyle bağlanıyorlar

pislik içinde bir bakir olduğunu daha güçlü hissediyormuşsun böylece

oysa kuş uçurtan oda soğukluğu için korku toplamıştım hep içimde

korku dediğim rumuzuna baş kaldıran irticayla mücadele eylem taslağı

çok sevdiğinde sarp yükseltileri herkes saklambaç oynamaya başlar ya

kan mataramın olduğu dolapta her gün sobelenen enjektörler var şimdi

aşıkların federatif çalıştığı şehirde ardı ardına sıra oldu kuru lokmalar

Alsancak Limanı’nda üste çıkan haşhaş yağı şilebine tıkıldı kulakları

yarın ölebilirim kaynar malı taşıran erkek törpülerin uygarlık testinde

yerine ölenleri anlayacak bu şiiri yazmadan ölmek istemiyorum ama  

yine gireceğim saygımı sömüren ağaçlarla kaplanmış kıdemli fanusa

telaşa kapılarak dökülecek kemerlerini bağlamayı unutan su ısıtıcıları

Eylül İhtilali’nden kalma yeşil lilyumları sulamadım diye yapacaklar

ben hiç defter arasında sivrileceği günü bekleyen kalem olmadım ki

unutuyorlar spekülatifliği arttıran bir Rönesans yarasası olduğumu

yatılı pardösüler felç ederken ekonomiyi soyulmuştum Basmane’de 

polisler önemli değil demişti, Obama Nobel parasını bağışlamamış

Davos forumu vantilatörleri kendiliğinden kapanmış olabilirlerdi...

sindirim sisteminden başlarmış çalışmaya pratiğini deneyen her suçlu

sonbahardan temmuz seçtiğinde bir başka boşaltım sistemini taşırmış

suçlu diye yutturulan kızanlar emzirdikçe yaşatılırmış eski yamaçları

kızan gibi yaşatıldığımı hissettim pastadan Atatürk çıkarttıklarında da   

içtiğimiz timsah tükürüklerindeki vitaminleri kazıdım odadaki meşeye

tam zamanında kalkacak atmosfer matkabının alarmını 25’e ayarladım

islamın bilinçdışındaki aç yarasaların kanlarıyla işaretledim dalgınlığını

seyyar antikacılık yapan kurbağa kayıp ilanı gibi uzanmıştı soframıza

çırılçıplak gösteren kaleydoskopu cerrahi yardım kütüğüne çevirdim 

deneği ne ipler kestirmiş özel kaleme onaylatılması için uzattım sana 

altımdaki tabureye çarpan hayat gibi mâhlukun kantarına çarptın o an

exaşkım Gregor Samsa’nın cinayet aletlerini serbest mi bırakmalıydım

Mirenda, bir gün önce kırk beşlik yüreğinle yollamıştın Sorbonne’dan

af çıkartılan kapak koleksiyonerlerinin adı da kriminal rasyonalizmdi

ah, kısıtlanmış y-aşama al-anımı çerçeveleten şirketokrasi atmacaları  

ben bir mevsim de kendime ait tabuta uzanmak için yaşayabildim mi

edimsel dil kullanan üst bilişsel kurbağalar genelde duygusaldırlar

soyut öğretiler kümesinde yaşayan tavuklara takılanlar kimdi peki

cunta anahtar delikleri gibi dekor açanlar toplumsal network’lerine

düşünce öncesi bağlanma yolumuzda zıpzıpzıpzıp

                                                                         zıpla

                                                                          yan

                                                                       lar

sen ideoloji hipotezini savunan sehpayı temizleyecektin Mirenda

neden vazgeçtin ortak iyiye dair düşünüp taşınan bayramımızdan

özü iyice dengelenmiş post-faşist kurbağa kanı kokteylinin yanına

modernist bacaklarını kızartacaktık hassas cilde özel mangalımızla

yine toplanacak şimdi salıncaklar tartışmak için görgü kurallarını

gerçi daha önce de bir hayalet olduğuna tanık olmuş şiir defterim

mantık dışı ön manevralarımdan uzaklaşarak tekrar bakıyorum da 

yarınki dün ölebilirim ARtık-Ge müdürlerinin öpüştükleri kuyularda

Çağdaş Çetinkaya 2009 Kurban Bayramı

*Okuması zor, çağrışıma kapalı, karanlık.

METİN CENGİZ Ağustos 2009

*Şiir iki kanatla uçar, biri biçim, diğeri öz, gövde biçemi oluşturur; Çağdaş biçimi teknik sanmış, öz retorikle, hedefini bulamayan benzetmelerle yaralı, biçem is öz ve biçim oluşturamayacak denli zayıf ve denenmiş, eski.

METİN CENGİZ Kasım 2009 

23/11/2009 - yasakmeyve 41

    GÜZEL SANATLARIN BİR DALI OLARAK CİNAYET

    L'OMİCİDİO COME UN RAMO Dİ BELLE ARTİ

    MURDER AS A BRUNCH OF FİNE ARTS

      BEYEFENDİ,

    Ahlaksızlığı Destekleme Derneği’ni, Cehennem Ateşi Kulübü’nü hepimiz duymuşuzdur. Erdemi ortadan kaldırmayı amaçlayan bir dernek de yanılmıyorsam Brighton’da kurulmuştu. Ortadan kaldırılan derneğin kendisi oldu gerçi!

      SİGNORE

    Associazione Per Sostenere l'immoralitâ, 'ho fatto Tutti Sentito İl Club infernale. Un'associazione che mira ad eliminare la virtû anche non sbaglio, ê stata fondata a Brighton. L'associazione stessa ê stata eliminata, perô! 

20/11/2009 - Worker’s To Be Carried Away

20/11/2009 - 2.Türkiye Tiyatro Buluşması

2. TÜRKİYE TİYATRO BULUŞMASI

Tiyatro kesinlikle ülkeye kan pompalayan en aktif damarlardan biri. Şöyle düşünebiliriz: Türkiye’deki özel, yerel, belediye ve devlete bağlı tiyatroların toplam seyirci sayısı nedir? Bu rakam her gün daha fazla artıyor. Tiyatro aynı zamanda pek çok sektörle de işbirliği yapan kolektif bir örgüt; sosyal ve beşeri bilimler, psikoloji, uluslar arası ilişkiler, dans, müzik, sinema, şiir, roman… Yani tiyatro kimliğinden önce ciddi çapta bir iş sahası aslında. Ancak bu sahada var olabilmekte bir o kadar güç. Yirmi yıl öncesine kadar bu işle ilgilenenler daha kolay sivrilebiliyor, daha rahat bir kimlik oluşturabiliyorlardı. Toplum şahısların kitlelere belirli kalıplara sahip markalar halinde sunulmasını seviyordu. Dünyanın her yerinde böyleydi. Ben araştırmalarım sonucunda gördüm ki, bu şahıslar devlet içindeki önemli unvanları dahi kullanabiliyorlardı; gerektiğinde yeni gelenlere gözdağı verebilmek için…

Günümüzde ise farklı koşullar var. Artık markalaşan kişilerin tekelindeki oluşumlar zayıfladı. Teknolojiyle birlikte değişen yaşam standartları, sanatçıların ayrıcalıklı gibi gözüken hayatlarındaki büyüyü yok etti. Sanat eserlerindeki büyü de yok oldu. İnternet insanların bilgiye kolay ulaşmalarını sağladı. Bu da sanat eserlerinin eski işlevini kaybetmesine neden oldu. Korsan piyasası diye bir şey var. Eğer kitabınızın korsan baskısı yapılıyorsa büyük yazar oluyorsunuz. O zaman halk sizi gerçekten tanıyor ve okuyor.

Ben iki binli yıllarda tiyatro sanatçısı olmanın çok zor olduğuna inanıyorum. Eğer kişi sokakta yürürken yaptığı işe kalbiyle inanmak istiyorsa, en az on yılını aralıksız şekilde bu işe vermesi gerekir. Beş yılı bir yer edinmekle, geriye kalan yıllar ise kendini tanımakla geçer. Kendini tanıyan kişi bir tiyatro sanatçısı olabilir inancındayım. Bu kolay gibi görünse de çok zor bir niteliktir. Hangi şartlar altında vücudunun ve beyninin nasıl tepkiler verdiğini öğrenmek, kendini kendi gerçeklerini algılayarak yetiştirmek, kişiyi hem uzmanlaşması gereken alana, hem de seçeceği üst başlığa iter. Aksi taktirde vasat bir sanatçı olmanın ötesine asla geçemeyiz.

…

…

…

…

6/11/2009 - POSTMODERNİZM KISKACINDA TÜRKİYE

NO "COME TOGETHER MY BROTHER!"
NO POST- COLONY STRATEGYS

POSTMODERNİZM KISKACINDA TÜRKİYE

İnsanları isyan ettiren şey; özgürleşecek torunları hakkındaki düşler değil,

köleleştirilmiş ataları hakkındaki anılarıdır.

Terry Eagleton – Saints and Scholars

Bir top için çekişen iki çocuk arasındaki kavganın El Salvador kurtuluş hareketi kadar önemli olduğuna inanan bir kimseye sorulacak tek şey şaka yapıp yapmadığıdır. Bu tür insanlarla yeterince dalga geçerseniz bir süre sonra belli bir hiyerarşinin gerekliliğini savunmaya başladıklarını görürsünüz.

Terry Eagleton – İdeology

Çağdaş Amerikalı liberallerin genç siyahların Amerikan şehirlerindeki bitmez tükenmez ümitsizliklerine ve sefaletlerine yönelik tutumlarını ele alalım. Bu insanlara, onlar da bizim gibi insan oldukları için yardım etmek gerektiğini mi söylüyoruz? Bunu söyleyebiliriz, ama onları bizim gibi Amerikalılar olarak tanımlamak, bir Amerikalının ümitsiz yaşamak zorunda olmasının rezil bir durum olduğunda ısrar etmek, politik olarak olduğu gibi ahlaki olarak da çok daha ikna edicidir.

Richard Rorty – Contingency, İrony and Solidarity

Demokrasi bireyler çağı ya da kitleler çağı değildir. Bir kurum tipi ile bir bireysellik tipi arasındaki karşılıklı bağıntı, modern sosyolojinin rastlantısal olarak bulup buluşturuverdiği bir şey değildir; bu buluş biliyoruz ki Platon’a aitti. Ve açık ki, demokratik bireyin doğası ile bu bireylerin şehrinin doğası arasındaki yakın benzerliğin betimlenmesini buyuran emir, ruh ile iyi yönetilen şehir arasındaki yakın benzerliği kuran arkhi-politik emirdir. Demokrasi bizzat politika kurumunun kendisidir, bedenlerin kendi doğalarına karşılık gelen işlevlere ve işlevlerine karşılık gelen yerlere dağıtılma düzenini temelden çökerten, olumsallığına geri fırlatan öznelleşme biçimleri sistemidir. Ona post modern çağda bir demokrasi kavramı gözüyle bakmamalıyız. Terim, basitçe, demokrasi adına, demokratik eylem biçimlerini silip süpürmenin konsensüse dayalı (consensuelle/consensual) pratiğini belirgin kılan paradoksu belirtmek için kullanılacaktır. Post-demokrasi, demos’tan sonraki bir demokrasinin, halkın görünüşünü, yanlış say(ıl)ımını (mecompte / miscount) ve çekişmesini eleyip dışarıda bırakmış ve böylelikle de bir tek devlet mekanizmalarının ve toplumsal enerji ve çıkar bileşimlerinin etkileşimine indirgenebilir olan bir demokrasinin yönetim pratiği ve kavramsal meşrulaştırılışıdır. Konsensüs demokrasisi, ortaklar arasında neyin olanaklı olduğunu bilmenin ve tartışmanın, her bir tarafın durumun nesnel verili koşulları uyarınca umut etmelerine izin verilen ve çatışmaya yeğlenir olan mümkün en büyük payı elde etmesinin bir yolu olduğunu anlayan bireyler ve toplumsal gruplar arasındaki makul bir anlaşmadır. Fakat tarafların kavgadan ziyade tartışma yolunu seçmeleri için, onlar ilkin, kendi paylarını elde etmenin iki yolu arasında seçim yapmak durumunda olan taraflar olarak var olmak zorundadırlar. Konsensüs, savaşa karşı barıştan yana bir yeğleme haline gelmeden önce, duyulur olanın belli bir rejimidir: tarafları zaten verili, onların topluğunu kurulu ve söylemlerinin savını dilsel edimlerine özdeş olarak ön varsayan rejimdir bu. Böylelilikle konsensüsün ön varsaydığı şey bir çekişmenin bir tarafı ile toplumun bir parçası arasında herhangi bir boşluğun kaybolup gidişidir. Kısaca politikanın kaybolup gidişidir.   

Jacques Ranciere - Conflict

“Mesele özgürlüktür ve özgürlük her zaman her türlü belirlenmiş sınırı aşabilir.

İmmanuel Kant - Critique of Pure Reason

Rorty’nin Olumsallık, İroni ve Dayanışma kitabında verdiği örneği bugün Türkiye için rahatlıkla düşünebiliriz. Adaletsizliğin, ideolojik (ya da söylemsel) ve sınıfsal bilinçsizliğin hâkim olduğu ülkemizde AKP’li arkadaşlarımızın sürekli yaptıkları gibi “Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşları” başlığı altında mikro bir genellemeyle konuşmak bizi hem ahlaki olarak, hem de politik sahada ikna edici kılacaktır. Zaten AKP üyeleri başka hiçbir şey adına konuşmuyorlar! Devletin ikna kabiliyeti ve iktidar alanlarıyla ilgili fazla bilgi sahibi olmasak da, siyasal şovmenlerin gösterilerine sponsor olan medya mensupları bizleri bu konuda fazlasıyla bilgilendiriyorlar, bu yüzden onlara teşekkür borçluyuz. Ancak muhafazakâr sağın postmodernist yaklaşımlarla ezilen insanlara yaptığı sözde yardımlar bir aldatmacanın ötesine geçmediği için, eleştirinin temsil nosyonuna vurgu yapmak ve muhalefetin yeni paradigmalarını tartışmak istiyorum. Hükümetin ve ana muhalefetin düşüncelerini, Türkiye’nin 21. yüzyıl perspektifini episte-politik değil poli-politik bir sorgulamayla ve yine postmodernizmin spotlarıyla aydınlattığımızda daha güvenilir bir eleştiri maddesi yaratılabileceğine inanıyorum.

Bildiğimiz gibi soğuk savaş sonrası yenidünya düzeni politikadan arındırılmış, daha minimalist, duygusal ve aşırı çıkarcı bir saha üzerine kuruldu. Minimalist ve mikro boyutlarda düşünme mantığı, insanları içine düştükleri derin kuyularda bu kez psikolojik faşizmle baş başa bıraktı. 1940’larda Almanların insanlara bedenen uyguladığı sömürüyü bugün iki binli yıllarda Amerika hem bedenen hem de daha çok zihinsel olarak uyguluyor. Bildiğimiz bir çok bilginin hiçbir işe yaramaması da bu sistemin bir özelliği. Milenyum insanı, post-modern diye tanımlanan neo-liberallerin mikro düşünerek rant elde etme, basit ve soft algılarla insanları düşünmekten uzaklaştıran, onları birer özürlü statüsünde yaşatan algılarına hapsolmuş durumda. Bu evrensel kafeste Türkiye de giderek bir “Kurtlar Sofrası”na dönüştürüldü. Ancak bildiğimiz gibi tüm egemenlik sistemleri, parolaları ne olursa olsun yarattıkları şiddet, sefalet ve baskı koşullarında çürümekten kurtulamazlar. Türkiye’deki çürüyüş tablosu, gizli devlet olgusu ve cinayet ekonomisi tezahürlerinde belirgin bir hale gelmiştir. Gizli devlet, devletin kendisi, cinayet ekonomisi ise Türkiye’deki mülkiyet rejimidir. Hukuk ise bu çürüyüş kapsamında, sistemin gizli - gerçek hukuku olarak işlevlerini yerine getirmeye devam ediyor.

AKP Hükümeti’nin yönettiği Türkiye’mizde egemenlik sisteminin, insanlığın yarattığı tüm değerler karşısında meşruiyetini yitirdiğini, insanlarımızın bir rekabet alanı içerisinde kuşatıldıklarını kabul edebiliriz. Yine de bu tarihsel gerçeklik, bir bilinç örgütlenmesine yansımamıştır henüz. Adına “Ergenekon” denilen süreçte, sistemin sahipleri kapıldıkları korkunun ne kadar yersiz olduğunu görmüşler ve restorasyon sürecini başlatmışlardır. Toplumsal muhalefeti temsil iddiasıyla ortaya çıkanlar ise, basın tekellerinin yönettiği kampanyalara takılmışlardır. Sistemin meşruiyetine yönelik olarak direnme hakkını gündeme alan bir söylem ve eylem demeti gerçek anlamıyla ortaya konulmamıştır henüz. Hatta yürürlükte bulunan yasaların sunduğu olanaklardan bile yararlanılmamıştır. Oysa bu noktada söz konusu olanakların kullanılması, meşruiyet krizini daha da derinleştirecektir. Anma günlerinin havacı, boş slogancı ve etkisiz eylem ritüelleri, her türlü aracı kullanan, inatçı, programlı, bilinçli çalışmaların yerini almış, kamu görevlilerinin örgütlenmiş cinayet, çeteleşmiş hırsızlık konusundaki itirafları basında yer almış olsa bile sisteme yönelik topyekun bir ret gündeme gelmemiştir hala. Oysa egemenlik sistemi çürümüşlüğü ölçüsünde güçsüzdür de. Adına “Ergenekon” denilen süreci, toplumsal muhalefeti temsil misyonuyla ortaya çıkanların bir bölümü açısından irdelemek, bir ihanetler tarihi yazmayı, bu tarihin sonunu yaşamayı zorunlu kılıyor.

Küreselleşen mafyanın eşiğinde bir uygarlık krizi yaşıyoruz bugün. Türkiye’nin kamusal erk merkezleri, uyuşturucu tacirleri, katiller, hırsızlar ve rüşvetçilerin elinde. Sistemin dişlileri, rüşvet, uyuşturucu ve fuhuş ile yağlanmakta. Adalet ölçüleri ise kamusal yaşamdan kovulmuştur. Baklava çalan çocuklara 6-9 yıl hapis cezası verilirken, katillerden, linç hukuku temsilcilerinden, rüşvetçilerden, iç savaş rantı yiyenlerden oluşan bir toplulukla Türkiye’den, insanlarımızın gurur duyması istenmektedir. Oysa şiddet dengesi üzerine kurulan tüm toplumlar dünyada giderek kaosun eşiğine geliyorlar. Suç, iktidarın ve egemenliğin özü haline geliyor. Dünya bir cinneti yaşarken bu psiko-politik çöküşün adına Yeni Dünya Düzeni deniyor. Kamuoyu, sivil inisiyatif, katılım vs. türünden kavramlar birer yanılsama olmanın ötesinde anlam taşımıyor. Kamusal alan gizli devlet tarafından işgal edilirken evrensel hukukun temel değerleri ihlal ediliyor. Sürüleştirilen insanlık, haklarından mahrum, sessiz kitlelere dönüştürülüyor. Kitle-sürü koordinatlarında bastırılan “yurttaş” dıştalanıyor. Kürsel egemenlik, mafios-otoriter bir yapıya bürünüyor. Kendi iradesinden başka bir irade tanımayan gizli devlet giderek hiçbir hukuk kuralına itibar etmiyor. Finansal ekonominin gerekleri adına küresel ölçekte bir kastlaşma yaşanıyor. Sefalet, küresel ölçeklerde muazzam boyutlara ulaşırken suç oranları ürkütücü bir hal alıyor. Düşünce tekelleştikçe ve Kafka’nın insan psikolojisindeki hiçleşmeyi yansıttığı roman kişilikleri umutsuz bir devinimle gündelik gerçekliğe gölgelerini düşürüyorlar. Bu karanlık tablonun karşısına dikilenlere ise devletin yüksek çıkarları hatırlatılıyor. Ahlak-ahlaksızlık, meşru-gayrimeşru, yasal, yasa dışı arasındaki ayrımlar belirsizleşiyor. Dünya gri alanlar gerçekliğini yaşıyor. Egemenlik sistemleri mafios ilke, ilişki ve yöntemleri devletleşiyor. Spekülatif sermaye ile bütünleşmiş gizli devlet organizasyonları, küresel labirentler yaratırken bunun adına neo-liberalizm ve özgürlük deniyor. “Gri alanlar.” Afrika’nın geniş bir yüzölçümüne yayılıyor. Rus toprakları, Müslüman cumhuriyetler mafyanın iktidarına teslim oluyor. Gizli devlet totalitarizmiyle desteklenen, küresel finans imparatorluklarının meşruiyetini taçlandırdığı mafya baronları, Ermenistan, Gürcistan, Azerbaycan’da cirit atıyor. Tüm Yakın doğu’da en teokratik olanından en demokratik olanına mafya varlık biçimi yönetsel erkle bütünleşiyor. Piyasanın dinamikleri gri alanların yükselişi ile yoğun bir işlerlik kazanıyor. Mafyalaşama olgusu piyasa dinamikleri ile bütünleşiyor. YDD programları ile birlikte yasalar, kuralları davranış ilkeleri, iş ahlakı gibi kavramlar geçerliliğini yitiriyor. Dünyanın dört yanından cangıl ekonomileri gelişiyor.

Kısaca piyasaya hiçbir fren olmaksızın gelişme alanları açan kapitalizm, toplumsal ve hukuksal düzenin mezar kazıcısına dönüşmüştür artık. Yozlaşma, çürüme, istikrarsızlıklar tüm metropol ülkelerin gerçeğidir. İtalyan örneğinin şişirilmiş boyutları onu bir istisna haline getirse de özde büyük benzerlikler vardır. Siyasal yaşamı skandallarla sarsılan Almanya, “karanlık işler”in Fransa’sı, suç kartellerinin egemenlik sistemi ile bütünleştiği ABD ve onun yanındaki iş dünyası, siyaseti mafyayla kesişen Japonya. Tüm bu ülkeler ve diğerlerinde, siyasi elitin çürümenin tek etkeni olarak gösterilmesi gerçeği anlatmıyor. Temelde piyasanın işleyiş koşulları bunlar! “Kolektif ikiyüzlülük” çürümeyi açıklamak için günah keçileri yaratıyor! Oysa kara parayla oynamayan kaç banka var? İsviçre’de biriken formlar kimlerin? Basın tekellerinin ilişkileri ne boyutlarda? Büyük ihalelerde tehdit, şantaj, rüşvet yöntemini kullanmayan kaç şirket kaldı? Silahlanmanın bulanık dünyasıyla bütünleşen silahlı bürokrasi elitinin egemenlik sistemindeki suç ortaklığı ne boyutlarda? Bu sorular çoğaltılabilir ve küresel bir gerçeklikte sorulabilir.

Peki politik poetika dediğimiz şey, Rousseau'nun bile sonuna dek inanmadığı genel irade baskısından ayrı olarak düşünülebilir mi? Politik poetika yine bir azınlık hiyerarşisinin aklanma sistemine mi dönüşmüştür? Evet! Sorunumuz da bu sistemi, sistemin kodlarını, dilini oluşturan yasadışı güç kullanımları ve bunu onaylayan, destekleyen kurum, kuruluş ve kişilerdir. Türkiye orta doğunun en güçlü ülkelerinden biri olarak sosyal refaha ulaşamamış ve hala çağın gerisindeki politikalarla yürütülmektedir. Bilime, düşünce özgürlüğüne inanan, farklılığa tahammül edebilen çağdaş insan profili kaybolmuştur. Altını çizerek tüm mikro tanımlamalardan kaçınıyorum çünkü sorunumuz insanlık sorunudur. Ancak dünya konjonktürünün getirileri dolayısıyla yurttaşlık bilincinin gelişmesi gerektiğine tekrar tekrar inanmalıyız. Dünyada bu bilinçten güç almayan hiçbir uygarlık yoktur. Milli şef Atatürk'ün açtığı yolda, her türlü yeniliğe açık, mantığa aykırı düşmeyen tüm açılımların, insanlarımızı daha güvenli ve çağdaş koşullarda yaşatacak her politikanın destekçisiyiz. Şartlar ne olursa olsun oligarşiye, teokrasiye ve faşizme karşı savaşmaya devam edeceğiz. İnanıyorum ki Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları bilgi faşizminin, güç ve gelenek gösterilerinin dayattığı baskı rejimlerinden kurtularak gerçek demokrasiyi yaşayabilecekler. Doğu batı, kadın-erkek, kürt-türk, alevi-sünni, islamcı-laik gibi basmakalıp politikalarla yıllarca oyalanmış, hukuk bilmeyen, en ufak bir sorunla karşılaştığında ne yapacağını şaşıran, ataerkil faşist aile doktrinleriyle yetişmek zorunda kalan insanlarımızı, bilimle, uygarlıkla ve dünyayla tanıştırmak, onları dünya standartlarında, daha da ileride yaşatabilmek tek hedefimizdir. BUNUN ADI İYİ, GÜÇLÜ VE KAPİTALİZMDEN UZAKTA YAŞAMAKTIR.

        Avram Noam Chomsky'nin dediği gibi, Amerikan başkanları çocukken gittikleri incil okuma günlerinde ikiyüzlülüğün tanımını defalarca ve dafalarca okumuş, ezberlemişlerdir!


Çağdaş ÇETİNKAYA
CHP İzmir Gençlik Kolları

16/10/2009 -

Segui il tuo corso, e lascia dir le genti.
(dante-divine comedy, karl marx-das capital)

19/7/2009 -

12-10-2009, bugün sadece onlara baktım;    İnsan inandığıdır.    Anton ÇEHOV Re'sen emekli olduğunda.                                    Çağdaş Ç. SON SATIR - NECMİ ZEKÂ Her acı, bir diğerine uzaklığıyla oyalar kendini artık herkesi utandıracak yaştasın sana hak veriyorum: Bir hayat kurmalısın kendine.. Göğün eksik yerleri artık başka renk kimse değilse bizden çalan o dalı kimse değilse düşman, kaçmaya bak sen dermiş devşirmiş yükünü piyanosunda akşam ilk tuşunda -ilk adımda- o yorgun hayal gücü tanıyamaz ki, yok yere arayıp dursun kendiyle savaşıp, geçsin bir sokak ötemden göremez ki, hiçbir ağaç bilmez, ama sen osun 'bir hayat kurmalısın kendine...' acı tembel özrüdür, azarla beni kendimi tuttum Diyorum ki bir kırlangıçtır gelen bakarsın, görmüş göreceğini yazgısını benden ayırmaya kararlı sadeliği o büyük oyunların kaçmaz gözünden eskidenmiş bıraktığı yerden sürdürür her aşk bir diğerine yakınlığıyla oyalarmış kendini sırtını döndüğün an, biri söyler bakarsın leşler üzerinde tasarruf hakkı kimin söyleme 'gerçek mutluluk yalnızlık ister' biliyorum kırlangıç sensin, sen bir kırlangıç değilsin artık herkesi utandıracak yaştasın herkes sana hak veriyor: Bir hayat kurmalısın kendine... İhanetin Uğultusu öylesine bir Mayıs. bu ikinci, sen yoksun. ruhum çinko bir tepside. yalnız; arayan değil dönen biridir her yer bulaştı üstüme. kirliyim, bir zenci kadar telaşlı. bağırın, diye sustum, söz ve ses yabancıdır, ten yanılmaz. ansızın bir teleferik, termometre ya da aysar... deliyim, bir gece bekçisi kadar dalgın. kefen diye örtünmedin üstüme işte herkes çekip gitti. geç oldu, ama anladım, insandan korkmak gerektiğini. söyler- im, zaman ve veznedar cüreti: 'esrik bir kadını öpüyorum. bakmayın adımı bilmiyor. nasılsa unutur güneşin kuzeyden battığını. kasıklarımda cinlenen hin'e sarılıyor. bildiğim tek özgür ülke, nüfus: 1, rakım: 1.72! ' içime döndüm yine. seni severek kullandım çarşı iznimi.

Selim Temo

                                                                                       



EMPERYALİZMDEN, EMEK BİRİKİMİNDEN VE FAŞİZMDEN ÇIKARI OLAN HERKESE KARŞI BİRLİKTE SAVAŞIYORUZ.

http://www.inhak-bb.adalet.gov.tr/
http://insanhaklarimerkezi.bilgi.edu.tr/
www.tesev.org.tr
www.pen.org.tr
www.derindusunce.org
www.mustafaakyol.org
www.derinsular.com
www.gencsiviller.net/
www.izlenimler.net
www.dusunceler.org
www.geliboluyuanlamak.com
www.sivildusunce.com/
www.tpe.org.tr 
www.3Hhareketi.org
www.arsivdesiniz.com
www.derindusunce.org
www.mevsimsiz.net
cagdascetinkaya@chp.org.tr



Dünyada özgür olduğunu sanan birinden daha iyi köle olamaz.

Dr. Richard Albert

Sıradan olanlar önce elenmelidir, ezberlenmiş davranışlar istemiyoruz.

Miss Ridley

6 Ağustos 1985 tarihinde Türkiye'de doğdu. Sanat ve politikayla ilgilendi.

Halen yaşamaktadır. 

Gençlik geliyor

BERK ULUSAL




 

Küçük İSKENDER

remix dualar

Aşk kibirdir Bunu sana söylüyorum Çocuklar duymasınb
Bir akıl hastanesi bahçesine iri laleler ekmeye gitmek de var
Yeryüzünden bakınca gökyüzü içindeki mahluklarla verev
Vapurda burun buruna geldiğin martıdan utanma payı böylelikle
Saat sabahın kaçında hala rakı yudumlamak alt çene kemiği kadehiyle
Neden sadece köşelere ağ kuruyor örümcek bunu niçin tartışmalı
Demek bir köşesi olmalı hayatın tuzak kurmak için hayale
Ben benzersiz içiyorum, çok kuvvetli dövüyor polis de birilerini
Allah’a inanıyor onlar, ben şiire inanıyorum tevekelli
Ardı ardına kıyasıya terk edildik bunu hemen fırsat bilmeli
O küçücük pencereden bana el sallamaıştı tanımadığım bir kız
Şizofreni Şelale Şizofreni Şelale Yakışıyorlar Yaklaşıyorlar birbirlerine
Oysa tedbir ile ben birbirimize ancak usul ile fasarya kadar yakınız
Dans da ettik gecelerce onunla hem de remix dualarla
Kıyafet istiyorsan kan ne güne duruyor dedim etsiz dudaklarına
Yanaklarına pudra yerine kokain süren güzel bir sürtük aslında
Caddelerine dişlerimi tükürdüm sıkı bir dayak peşinden
Bunlar toplumcu romantik gerçekçi klişe imgeler.. iri laleler..
Her sağlam yumruk, sepya peyzajlarda haylaz sonbahardı
Bu da klişe imgelerden, iri lalelerden uzanıp hale bakış
Pespaye, perişan yahut arada aklıma takılan elma neden hâlâ kırmızı
Ahh cop gözüme geldi, şükür bir gözüm daha olmalı
Bağdat mı burası Manhattan mı İstanbul mu hep karıştırıyorum
Bir duble daha içeyim bir eyleme daha katılayım Bir duble daha
Bir yumruk, Bir duble daha Bir yumruk bir göz daha
Aşk kibirdir Bunu sana söylüyorum Çocuklar duymasın
Açık heceyle bitsin son kelime, ki şarkıcı bağıra bağıra uzatsın
Ben buradan bağırsam Sen sanki o şehirde yerinde zıplayacaksın
Telaşla camlara çıkacak belleğimizde ne kadar zarafet kaldıysa
Demin hastanedeydim sonra vapur ev derken şimdi oradayım
Şeytan diyor sök çıkart tersyüz et ve yeniden dik Tuba Ağacı’nı
Bir küçük özrüme bakıyor sevişmenimn şifresini kırmak olayı
Kendimi bildim bileli kurumaktan korkan küçük bir gölüm
Vahşetin tazeliğiyle kirleniyorum yıkanmak ürkütüyor hafızayı
Bir duble daha içeyim Bir eyleme daha katılayım Bir duble daha
Bir harf daha bulsam tamamlayacağım özlediğim kelimeyi
Açık heceyle bitsin son kelime, ki şarkıcı bağıra bağıra uzatsın
Aşk kibirdir Bunu sana söylüyorum Çocuklar uyanmasın
Rüya Bulantısı, Büyük Ortadoğu’nun göt Deliği zevklerini ürkütmesin
Ermenileri öldürleim Yahudileri sevmeyelim Yunanlıları küçümseyelim
Çıplak ampul üzerinde düş kuran sineğin günlüğüne yerleşelim
Demin hastanedeydim sonra vapur ev oralar derken şimdi memleketteyim
Aşk kibirdir Bunu sana söylüyorum Çocuklar özgürlükle ölürümlesin
Kıymet_i harbiyesi kalmamış gecelerin de Ova! Odası varmış
Kerameti kendinden menkûl tüm acılara eşit mesafedeyiz şimdilik
Hayat beni kandırmasın yuvamdaki dağa çıkar inmem bir daha
Bir duble daha içeyim Bir eyleme daha katılayım bir duble daha
Bir delirme daha Bir isyan daha bir ölü daha

Bir dua daha

 CİHAN OĞUZ

neşet ertaş için kırk dizelik şükür duası

kalbinde kırım. Aşk deden değil. Yalnızlık hiç.
Bozkırın ortasında farları sönük giden kamyonlar
Öyle bir şey olmalı kara sevda.
Geceyi darmadağın eden siren sesleri
Sedyeden uzanan fukara eli
Hepsi gecikmeli
Hayata dokunamamış, tek b,r günahı elleyememiş daha
Eksik gidiyor buralardan. 
Hoyrat ömürlere çok yakışıyor üstü dantelli radyolar
Cızırtılar içinden bir Kırşehir havası
Kar bekleyen yolculuklara mükâfat
Türküler: İçini delip geçen bulutların hiç yazılmayacak hikâyesi 
Allah’ın yazı tura attığı koskoca yuvarlakta bir karınca gözüsün
Bir damla fazlası değil
Hiç kimseye yâr olmadı o miras
O kudretsiz taht, o cenabet kelâm
Ölümsüzlük: Gidene kadar harcayacağın yekpare pare
Herkesin payitahtı kendi özünde
Üstelik korsan mı korsan
Kara mı kara
İster duraklat ömrünü, bas gitsin uzaktan kumandaya
İster hızlandır hayata hiç yakışmayan görüntünü
Çabuk bitsin akşamları Migros’taki indirimli alışverişin
Hafta sonu bonuslarını harcarken arada kaynayıp gitsin anılar
Sakın ha mp4’ü seçerken ekranı küçük alma
Sonra küçülür, bücür olur, cebine girersin masalların.
En girişken sen ol
En seçkin
En parlak.
Tam en sessiz ânını bulmuşken hayat
Bir uzun hava delik deşik etsin yeminlerini
Kırıl kendine. Küs. Dönüp bakma sırıtışla yamanmış yüzüne
‘Gülücük de bir gün gelecek’
Bununla avun. Avut armut piş ağzıma düş muhakemeni
Her insanın tahkimi kendi kalbinde
Bulursan kaçırma içindeki kıpırtıyı
Sakın bırakma uçurtmanın ipini.
Yüzükoyun kapaklanıp keşfettin ya aşkı
İster tanrıya. İster kadına. İster kuşlara
Artık mızraptan kurtulan bozlak bile cellât olamaz sana.

LALE MÜLDÜR – SEYHAN ÖZDAMAR

skype’tan beni ara

ve yalnızlık gelir öyle

dikkat et erkekler araba gibidir…
gibiyse
kadınlar kaskodur onlara
black stellaa!
Sakın çarpma!

Kara kara yıldızlara dikkat et
erekler araba gibidir…
Skype’tan beni arad
ikkat et erkekler araba kullanmayı bilmez…
Skype’tan tan vakti beni ara
kadınlar hiç bilmez…
Skype’tan beni ara

erkekler kadınlar birbirini bilmez
telesekreter çıkarsa not bırak
blackstella!
birazdan kavşağı döneceksin
karşında bir kadın olacak  ha ha haaaa

 ha   ha   ha  haaaaaaaaaaaaaa   ve hı hı hı hı

                                                                  i

                                                                  i

                                                           iiiiiiiiiiiiii

                                                                  i

                                                                  i

dikkat et tlesekreter çıkarsa not bırak ve msn’i kapa
ya da bilgisayarıma dön ve yeni bir metin hazırla
denizlere açılmayı düşlerken dalga işte bilgisayarla